omdat het iets tastbaars is, wat nog van mijn moeder is geweest en wat ze heeft gedragen
Als mensen haar zien, zeggen ze: je bent net je moeder. Hun gezichten zijn sprekend. Van haar moeder Dorsila Nanlohy heeft Jelle nog een kebaja geërfd, één van de weinige tastbare herinneringen die ze koestert. Jelle was 14 jaar toen haar moeder, slechts 44 jaar, omkwam bij een auto-ongeluk, met twee kinderen op de achterbank, die het wel overleefden. Waar haar vader streng was, was haar moeder juist zorgzaam. Zo zorgde ze voor het gezin met totaal zeven kinderen in kamp Almere, waar ze terechtkwamen na hun lange reis naar Nederland. Jelle’s ouders en Tonny’s grootouders, komen allebei van het eiland Saparua uit twee naast elkaar liggende dorpen: Haria en Porto. Tonny is daar geweest in 2001, toen hij als journalist voor het Rotterdams Dagblad op de Molukken was, om te schrijven over de burgeroorlog. ,,Op Saparua kon je vrij rondlopen. Het voelt als thuis, heel vertrouwd, ook al ken je de mensen niet.’’ Jelle’s grootouders van moederskant waren zo trouw aan Nederland dat zij het bevel van de Japanse bezetter weigerden uit te voeren om over de Nederlandse vlag te lopen, waardoor ze werden onthoofd. ,,Mijn moeder is bij haar oudste zus in huis gekomen. En toen kwam mijn vader, die was KNIL-militair en verliefd op haar geworden.’’ Haar ouders kwamen in Nederland eerst in Schattenberg terecht, het voormalig Westerbork en vervolgens in Huizen, in kamp Almere, waar Jelle tot de jaren zeventig opgroeide. In 1970 verhuisden de Molukse gezinnen verspreid over Huizen, daar was geen Molukse wijk. ,,Die gezamenlijkheid mis je dan wel.’’ Uiteindelijk verhuisde ze naar Rotterdam met haar Nederlandse man en hun drie kinderen: Tonny, zijn broer en zijn zus. Dat was destijds not done: trouwen met een Nederlander en verhuizen van je familie vandaan. In Rotterdam ging Jelle studeren, eerst activiteitenbegeleiding aan het mbo en later volgde ze de hbo-opleiding Sociaal Pedagogische Wetenschappen. ,,Dat was echt iets wat ik heb ontdekt, vanuit het wij-gevoel opeens naar ik, dat ik ook belangrijk ben, dat je ook jezelf mag zijn.’’ Dat heeft ze haar kinderen ook meegegeven. Haar zoon Tonny heeft uiteindelijk vwo gedaan, geschiedenis gestudeerd en is uiteindelijk journalist geworden bij het Algemeen Dagblad. Wat hij heeft meegekregen van zijn moeder en zijn vader is de hele Molukse geschiedenis en ook de saamhorigheid. Dat geeft hij zijn kinderen eveneens mee. ,,Ze weten dat ze Moluks zijn, daar zijn ze ook trots op.’’
Jelle van der Mee – Souhoka (Huizen, 1955) & Tonny van der Mee (Laren, 1974)
Bron : https://verhalenvanrotterdammers.nl/luisterverhalen/jelle-en-tonny-van-der-mee/